Νέος τόπος προβληματισμού για τον αγροδιατροφικό τομέα.

ΑΓΡΟΔΙΑΤΡΟΦΗ ορίζεται το σύνολο της διατροφικής αλυσίδας που ξεκινάει από το χωράφι και καταλήγει στο ράφι. Κρίκοι της αλυσίδας είναι γεωπόνοι, παραγωγοί, μεταποιητές, έμποροι και καταναλωτές αγροτικών προϊόντων.

Τα αγροτικά προϊόντα είναι η πρώτη ύλη των τροφίμων που καταναλώνουμε. Ξεχωριστή σχέση υπάρχει με τη γεωπονία, η σημασία της οποίας στη διατροφή συνοψίζεται στο γεγονός ότι υπάρχει ξεχωριστός κλάδος της γεωπονικής επιστήμης που εξειδικεύεται στην επιστήμη των τροφίμων και τη διατροφή.

Ο τρόπος που καλλιεργούμε καθορίζει την ποιότητα των τροφίμων που καταναλώνουμε. Η βαρύτητα της ευθύνης της καλλιέργειας συντροφεύει και την αξία των διατροφικών μας προτιμήσεων.

Η πρόκληση όλων των «κρίκων της αλυσίδας» είναι να παρέχουν το μέγιστο δυνατό όφελος για τους παραγωγούς, τους καταναλωτές, τους ίδιους και το περιβάλλον με το μικρότερο κόστος. Οι συνδυαστικές επιλογές είναι πολλές, η ευθύνη όλων μία: η διαρκής εξέλιξη και αναζήτηση της γνώσης.

Μέσα από σειρά άρθρων που αφορούν τον αγροτοδιατροφικό τομέα καλούμαστε να συμμετάσχουμε σε μια συζήτηση που σκοπό έχει να ενημερώσει, να αναζητήσει διαθέσιμες επιλογές και να προτείνει βελτιώσεις. Η σελίδα στο FB Αγροδιατροφική Ενημέρωση θα αρχίσει άμεσα να φιλοξενεί τους προβληματισμούς μας.

Advertisements
Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Χρήσιμος 10λογος για νέους εξαγωγείς αγροτικών προϊόντων

Η ποιότητα των ελληνικών προϊόντων έχει αναβαθμιστεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Ταυτόχρονα έχει αυξηθεί το ενδιαφέρον για την πώληση των προϊόντων αυτών εκτός των ελληνικών συνόρων. Έχοντας ένα έτοιμο προϊόν προς πώληση στη διάθεσή μας είναι πολύ χρήσιμο να έχουμε άριστη γνώση και των παρακάτω βασικών σημείων:

πηγή φωτό: presspublica.gr
  1. Τα ποιοτικά πρότυπα με βάση τα οποία κατηγοριοποιείται το προϊόν. Οι φράσεις «είναι πολύ καλό», «δοκίμασε και θα με θυμηθείς», «δεν υπάρχει αντίστοιχο» κλπ. δεν είναι αναγνωρίσιμες στα συναλλακτικά ήθη και πρακτικές. Απαραίτητα γνωρίζουμε τις κατηγορίες και κλάσεις του προϊόντος που μας ενδιαφέρει.
  2. Ο τρόπος παραγωγής. Υπαίθρια, θερμοκηπίου, ολοκληρωμένη, βιολογική κλπ.
  3. Ο τόπος παραγωγής με τα πλεονεκτήματά του. Προϊόντα ορεινών περιοχών, προστευόμενων περιοχών κλπ
  4. Υποχρεωτικά η συνοδεία των αντίστοιχων πιστοποιητικών προϊόντος και εργαστηριακών αναλύσεών του.
  5. Τη σύνθεση των συστατικών του και την αναλυτική προέλυση ακόμα και των ελάχιστων που η νομοθεσία ενδεχομένως έχει κάποια κενά.
  6. Την καλή γνώση της συσκευασίας. Ιδιότητες, αντοχές είναι χρήσιμα για το χρόνο και τον τρόπο(συνθήκες) που θα ταξιδέψουν και θα τοποθετηθούν στο ράφι. Συσκευασία δεν είναι μόνο η εμφάνιση
  7. Η εμφάνιση εκτοξεύει ή εξαφανίζει ένα προϊόν σε σχέση με ένα όμοιό του. Όμορφο και λειτουργικό είναι απαραίτητα στοιχεία.
  8. Τις φυσικοχημικές ιδιότητες του προϊόντος. Η γνώση τους εξασφαλίζει καλή συντήρηση και διατήρηση της ποιότητας μέχρι τον τελικό καταναλωτή και κομβικό σημείο για την επίτευξη της εμπορικής συμφωνίας
  9. Τις οργανοληπτικές του ιδιότητες. Εκτός των εργαστηριακών αναλύσεων η όσφρηση και η γεύση θα πρωταγωνιστήσουν στην επιλογή από τον αγοραστή. Η λεκτική ανάλυση ωστόσο των οργανοληπτικών θα κάνουν τη διαφορά.
  10. Την ανάλυση της αγοράς στην οποία κάθε φορά απευθυνόμαστε. Εκτός των οικονομοτεχνικών υπάρχουν διαφοροποιήσεις π.χ. στην βορειοευρωπαϊκή αγορά ένα εξαιρετικό αλλά όξινο στη γεύση τρόφιμο απαιτεί ιδαίτερη μέθοδο εισαγωγής καθώς το «ξινό» είναι συσχετισμένο στη συνείδηση του καταναλωτή με το αλλοιωμένο.

Εύχομαι στους νέους κατά βάση επιχειρηματίες όχι καλή τύχη αλλά καλή προετοιμασία και η επιτυχία θα είναι θέμα χρόνου!

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Σχετικά με το εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο

πηγή φωτό: εναλλακτική δράση, σε άρθρο της Αννίτας Ζάχου

Το ελαιόλαδο κατηγοριοποιείται διεθνώς με πολύ συγκεκριμένα κριτήρια που καθορίζονται από την νομοθεσία. Η κατηγορία που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι το εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο (extra virgin olive oil – EVOO), η οποία για να χαρακτηριστεί έτσι προϋποθέτει ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ: 1. να υπάρχουν συγκεκριμένα όρια χημικών χαρακτηριστικών (π.χ. οξύτητα μέχρι 0,8) ΚΑΙ 2. να ΜΗΝ υπάρχουν γευσιγνωστικά ελαττώματα.

Τα χημικά χαρακτηριστικά προκύπτουν από τη χημική ανάλυση σε κατάλληλα διαπιστευμένο εργαστήριο και τα οργανοληπτικά σε αναγνωρισμένο πάνελ γευσιγνωστών. Οι γευσιγνώστες είναι εκπαιδευμένοι και αναγνωρισμένοι για αυτή τη δουλειά.

Τα τελευταία χρόνια γίνονται πολλές κινήσεις ιδιαίτερα αξιόλογες στη χώρα μας στην παραγωγή και διάθεση πολύ ποιοτικών ελαιόλαδων. Έχουν επενδυθεί σημαντικά κεφάλαια σε γνώση και χρήμα και ανταγωνίζονται να βρουν ανάλογη θέση στο δύσκολο ανταγωνισμό.

Ταυτόχρονα, παράγεται μια όχι ασήμαντη ποσότητα ελαιόλαδου που είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω σκοπιμότητας σημαίνεται ως εξαιρετικά παρθένο χωρίς να έχει καμία σχέση με την ανώτερη αυτή κατηγορία. Αποτέλεσμα αυτού είναι να εμφανίζονται και να κυκλοφορούν ελαιόλαδα ακατάλληλα να ονομάζονται «εξαιρετικά παρθένα». Αυτό έχει ως συνέπεια: 1. την παραβίαση εθνικής και κοινοτικής νομοθεσίας, 2. τη δυσφήμιση του ελληνικού ελαιόλαδου. Κάτι που ξεκινά ως αθέμιτος ανταγωνισμός καταλήγει στην υποβάθμιση και αναξιοπιστία του εθνικού μας προϊόντος στη συνείδηση του καταναλωτή.

Πολλά μπορούν να γίνουν πολυεπίπεδα. Το πιο σημαντικό όμως από όλα είναι η γνώση και η ενημέρωση. Οι θεωρητικές πληροφορίες είναι παντού αναρτημένες στο διαδίκτυο, οι πρακτικές επαφίενται στη διάθεση του πόσο θέλει κάποιος να εντρυφήσει. Και ενώ για τον ερασιτέχνη η διάθεση ενημέρωσης μπορεί να είναι διαφορετική, για τον επαγγελματία είναι υποχρέωση.

Μια καλή αρχή για τη θεωρητική ενημέρωση είναι το άρθρο της συναδέλφου Αννίτας Ζάχου εδώ.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Πως αναγνωρίζονται τα βιολογικά προϊόντα;

Η μεγαλύτερη ανάγκη της αγοράς βιολογικών προϊόντων είναι η διασφάλιση της αξιοπιστίας των προϊόντων αυτών. Αξιοπιστία που έχει να κάνει με τον τρόπο παραγωγής αλλά και με τον τρόπο διάθεσης των βιολογικών προϊόντων.

Εγγυητές στην όλη διαδικασία είναι οι οργανισμοί πιστοποίησης που εποπτεύονται από κρατικές αρχές, στην Ελλάδα από το ΕΣΥΔ (Εθνικό Σύστημα Διαπίστευσης) και τον ΕΛΓΟ – Δήμητρα (Ελληνικό Γεωργικό Οργανισμό). Οι οργανισμοί πιστοποίησης (π.χ. ΔΗΩ) είναι αυτοί που θα κάνουν ετήσιους τακτικούς και έκτακτους ελέγχους, δειγματοληψίες και αναλύσεις και θα εκδόσουν – εφ όσον όλα αποδειχθούν σύμφωνα με την εθνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία – το πιστοποιητικό περί βιολογικών προϊόντων ή αποδεικτικό έγγραφο ή όπως νομικά και τυπικά ορίζεται «ΑΝΑΦΟΡΑ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ«. Η Αναφορά Πιστοποίησης εκδίδεται από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων.

Πώς λειτουργεί πρακτικά το θέμα της βιολογικής πιστοποίησης;

Για τους παραγωγούς : Είναι υποχρεωμένοι να καλλιεργούν χωρίς χημικά φάρμακα και λιπάσματα και σύμφωνα με τις αρχές της οικολογίας. Τα σκευάσματα και οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν αναφέρονται σε εγγεκριμένους καταλόγους και κατευθυντήριες οδηγίες που διαρκώς περνούν από αυστηρές αξιολογήσεις. Αυτό με λίγα λόγια είναι η πιστοποίηση της παραγωγής φυτικής ή ζωικής.

Για τους μεταποιητές : Είναι υποχρεωμένοι να μεταποιούν και να συσκευάζουν τα αγροτικά προϊόντα με με σκευάσματα και μεθόδους που πάλι αναφέρονται σε αυστηρά οικολογικά πρότυπα και κανονισμούς. Είναι αυτό που ονομάζεται πιστοποίηση παρασκευαστικής δραστηριότητας.

Τέλος, για τα καταστήματα πώλησης: Υπάρχουν υποχρεώσεις τεκμηρίωσης και διασφάλισης ότι διακινούνται βιολογικά προϊόντα χωρίς τον κίνδυνο ανάμιξης με συμβατικά.

ευρωπαϊκό σήμα βιολογικών προϊόντων

Ο τελικός καταναλωτής πώς τελικά αναγνωρίζει τα βιολογικά προϊόντα;

Ο τελικός καταναλωτής που αγοράζει ένα συσκευασμένο βιολογικό προϊόν θα πρέπει να αναζητάει το εικονίδιο που φαίνεται στην παραπάνω εικόνα. Είναι το ευρωπαϊκό σήμα πιστοποίησης που φέρει υποχρεωτικά κάθε συσκευασία βιολογικού προϊόντος που διακινείται στην ευρωπαϊκή ένωση είτε στην πρασινοάσπρη απόχρωση είτε σε ασπρόμαυρη.

Τα καταστήματα λιανικής πώλησης βιολογικών προϊόντων ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ να υπόκεινται σε επίσημους ελέγχους που διενεργούνται για την επαλήθευση τήρησης των κανόνων που διέπουν τη βιολογική παραγωγή και την επισήμανση των βιολογικών προϊόντων. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και πιστοποίηση να μην έχει ένα κατάστημα (που δεν είναι υποχρεωμένο) οφείλει να ακολουθεί τους κανόνες. Βάσει αυτών δε διασφαλίζεται ο καταναλωτής που θα δει να συνυπάρχουν χύμα «βιολογικά» προϊόντα σε κατάστημα χωρίς πιστοποίηση. Έτσι, οποιαδήποτε αναφορά ή ονομασία που παραπέμπει σε βιολογικά προϊόντα (π.χ. ΒΙΟ-, ORGANIC, Bio, Βιολογικά κλπ) χωρίς την ανάλογη τεκμηρίωση επισύρει νομικές κυρώσεις. Η μόνη επίσημη διασφάλιση για τον καταναλωτή είναι η ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ του καταστήματος.

Ο καταναλωτής πρέπει να έχει άμεση και ελεύθερη πρόσβαση στην αναφορά πιστοποίησης (Πιστοποιητικό) είτε του παραγωγού όταν αγοράζει από παραγωγό είτε του καταστήματος όταν αγοράζει από ενταγμένο κατάστημα στο σύστημα ελέγχου. Οποιαδήποτε κωλυσιεργία είναι ύποπτη και προφανώς παράνομη.

Ποια η διαδικασία των ελέγχων από τους πιστοποιητικούς οργανισμούς;

Κατά τους ελέγχους αυτό που απασχολεί τους τελικούς καταναλωτές είναι η διαδικασίες των δειγματοληψιών κυρίως. Μία δειγματοληψία μπορεί να είναι τακτική ή έκτακτη (συνήθως). Τα αποτελέσματα εφόσον είναι θετικά (υπάρξη παρατυπίας) κοινοποιούνται άμεσα στον εξεταζόμενο, στις αρμόδιες εθνικές αλλά εδώ και λίγο καιρό υποχρεωτικά ΚΑΙ στις ευρωπαϊκές αρχές σε διάστημα λίγων ωρών (μέσω του ευρωπαϊκού συστήματος ιχνηλασιμότητας των βιολογικών) . Το ενδεχόμενο αποφυγής ή «μαγειρέματος» των συνεπειών είναι επομένως πρακτικά αδύνατο.

Οι διαδικασίες πιστοποίησης δεν είναι μια απλή διαδικασία καθώς πρέπει να εξασφαλιστεί ικανοποιητική σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών. Πάντα θα υπάρχει ανάγκη βελτίωσης η οποία θα γίνεται αποδοτικότερη με την ενεργή συμμετοχή, παρατηρήσεις και επισημάνσεις όλων όσων εμπλέκονται στη ροή των βιολογικών προϊόντων. Κυρίως των παραγωγών και των καταναλωτών.

Η ενημέρωση από πλευράς του καταναλωτικού κοινού είναι το καλύτερο μέσο που διαθέτουν και είναι απαραίτητο να ζητείται επιτακτικά.

Posted in Uncategorized | Tagged , | Σχολιάστε

Ελαιοκαλλιέργεια στη Θεσπρωτία

Η Θεσπρωτία δεν είναι γνωστή για την ελαιοκομία της όσον αφορά τον πρωτογενή τομέα. Ωστόσο η ελαιοκαλλιέργεια καταλαμβάνει έκταση περίπου 120.000 στρεμμάτων με κυρίαρχες ποικιλίες τη λιανολιά Κέρκυρας, την τοπική μεσόκαρπη (Χονδρολιά Ηγουμενίτσας) και την τοπική «Μπολιάνας» που γενετικά ταυτίζεται μάλλον με την Αμφίσσης.

Ανοίγω την κουβέντα την εποχή αυτή με αφορμή ωραιόσχημες προεκλογικές αναφορές περί ανάπτυξης του πρωτογενούς τομέα χωρίς κάποια συγκεκριμένα στοιχεία μιας και η πληθώρα υποψηφίων δεν θέλει να θέσει το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων.

Θέτω τα παρακάτω (υποκειμενικά) αξιώματα προς προβληματισμό, γνωστοποίηση, πρόταση και ενημέρωση:

  1. Από την πλευρά των παραγωγών:

α. Για το ελαιόλαδο: Παράγουμε ελαιόλαδο σαν να είναι το καλύτερο του κόσμου, όχι βάσει ποιοτικών χαρακτηριστικών (οργανοληπτικά ή χημικά) αλλά κυρίως «γιατί είναι το δικό μας και δεν ρίχνουμε τίποτα στα κτήματά μας». Το πιο πιθανό είναι τα κτήματα να είναι «άδεια» και τα δένδρα τόσο πεινασμένα που μετά βίας να παράγουν ένα ελάχιστο των δυνατοτήτων τους. Το πιο βέβαιο είναι ότι λόγω της κατάστασης ή της λειτουργίας των περισσότερων ελαιοτριβείων της περιοχής το παραγόμενο ελαιόλαδο σπάνια χαρακτηρίζεται «παρθένο», συνήθως συμπίπτει με την κατηγορία του «ελαιολάδου» (βλέπε κατηγορίες ελαιολάδου εδώ) ενώ για «εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο» άλλα λόγια να αγαπιόμαστε… Θυμίζω, η εθνική και κοινοτική νομοθεσία ορίζει από το 1991 (…πρόσφατα δηλαδή) ως «εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο» το ελαιόλαδο που έχει οξύτητα κάτω από 0,8 και διάφορα άλλα χημικά χαρακτηριστικά ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ οργανοληπτικά ελαττώματα. Εν τω μεταξύ αρκεί ένα πλαστικό σακί να φιλοξενήσει τις ελιές για λίγες ώρες για να υποβαθμίσει το ελαιόλαδο. Επιστήμη; Όχι, ενημέρωση.

β. Για τον τρόπο καλλιέργειας. Ευτυχώς οι παλαιότερες γενιές μας μετέφεραν τόση γνώση, τις περισσότερες φορές εξειδικευμένη σε τέτοιο βαθμό που συναντούμε καλλιεργητικά πρωτόκολλα με ονοματεπώνυμο καλλιεργητή, που δε χρειάζεται η συνδρομή ειδικών. Το πολύ πολύ μια παράνομη εισαγωγή λιπάσματος από την ευρύτερη γειτονιά, (τζάμπα σπουδάζουν 5 χρόνια οι γεωπόνοι και για τις συνθήκες μεταφοράς, αποθήκευσης και χρήσης των χημικών λιπασμάτων, πληρώνουν και ένα φορτίο παράβολα για την εμπορία; μάλλον κορόιδα πρέπει να είναι). Ωραίο λιμάνι έχουμε άλλωστε, να μην το εκμεταλλευτούμε; Στα δε κλαδέματα πρέπει να αναφερθεί ειδικό άρθρο με πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Τέτοιο κατακρεούργημα της παραγωγικότητας θέλει κόπο, δε λέω…

γ. Για τη βρώσιμη ελιά. Πράγματι, έχουμε ωραία ελιά. Αγρινίου. Χημική.

2. Από την πλευρά των γεωπόνων:

Ελαιοκαλλιέργεια; Πως είπατε; Μόλις τελειώσουμε με τα (χημικά) μανταρίνια…

3. Από την πλευρά των τοπικών αρχών:

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που η Κοιν.Σ.Επ. A.G.R.O. κατέθεσε συγκεκριμένη πρόταση (πιστοποιημένη μέθοδο ελαιοκαλλιέργειας για μετρήσιμη αύξηση της αξίας του Ηπειρωτικού προϊόντος – αφορά Θεσπρωτία, Άρτα, Πρέβεζα) στην Περιφέρεια Ηπείρου, σε συνεργασία με την Ιατρική Ιωαννίνων, τη Φαρμακευτική Αθηνών, το Ινστιτούτο Τεχνολογικής Έρευνας, το τμήμα Βιοτεχνολογίας στο Ηράκλειο κ.ά. πολλούς και ο κ. Περιφερειάρχης (Αλ.Καχριμάνης) ουσιαστικά μας πέταξε έξω από το γραφείο του επειδή «μόλις ακούω Κοιν.Σ.Επ και κάτι τέτοια κάτι παθαίνω…» (αλλεργία στη συνεργασία νέων επιστημόνων από την Ήπειρο πρέπει να ήταν, δεν εξηγείται αλλιώς…) Κρίμα στην προεργασία από τον κ. Κάτσιο και την κα Καλογιάννη… Ενδεχομένως αν ευδοκιμούσαν ελαιόδενδρα κατά Μέτσοβο μεριά να έδειχνε μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Τώρα γιατί το «Ερευνώ – Καινοτομώ» βαθμολόγησε την πρόταση με άριστα (μοναδική που αρίστευσε) άγνωστο… Τέλος πάντων, τις ιδέες μας και σε άλλες πολιτείες (δρ. Γκορέζης και δρ Κολοκυθά καλή συνέχεια στο Βέλγιο και δρ Δημητρίου στη Σουηδία, δρ Μπότζιος – Βαλασκάκης στο ΚΑΠΕ), μήπως είχαμε και κάποιο παράδειγμα να επιδείξουμε; (βλέπε Olithea Corfu, παρουσίαση και δυναμική εξαγωγή στην Ελβετία, βλέπε Ελαιών, ένας υγειοπροστατευτικός «δυναμίτης» κατά τη Φαρμακευτική Σχολή – αναφορές σε προηγούμενα άρθρα και πολλά άλλα).

4. Από την πλευρά των υπόλοιπων κλάδων, κυρίως επαγγελματιών του τουρισμού:

Κατανοητός ο παραλογισμός (όχι τυχαία) των κεντρικών πολιτικών επιλογών στον τομέα της οικονομίας αλλά η απαξίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών λόγω κόστους έχει μεγάλη συνεισφορά στη γενικότερη υποβάθμιση του τουριστικού προϊόντος. Επειδή το θέμα είναι η ελαιοκαλλιέργεια υπάρχουν πλέον χειροπιαστά παραδείγματα επιτυχημένης αύξησης εσόδων του τουρισμού με τη βοήθεια των τοπικών προϊόντων. Αρχής γενομένης από την εστίαση. Αρκετά με τα ταγγισμένα «δικά μας» ελαιόλαδα. Το γεγονός ότι οι παλιότεροι σταθεροί τουρίστες (που απέκτησαν παραθεριστικές κατοικίες κατά Σύβοτα μεριά) μπαίνουν στη διαδικασία πώλησης και εξόδου, είναι από τη γενικότερη υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών. Κυρίως βέβαια βασικών υποδομών αλλά προφανώς και της εστίασης (ως απόρροια γενικότερης απαξίωσης της περιοχής).

Προτάσεις:

  1. Τα χρήματα της δακοκτονίας να διατεθούν για ενημέρωση και εκπαίδευση. Τι σημαίνει ελαιόλαδο, τι είναι ποιότητα ελαιολάδου, πως καλλιεργούμε. Βαρύτητα στην πρώιμη (κανονική) συγκομιδή – εικόνα ελαιοσυλλογής μετά το Νοέμβρη είναι από λυπηρή έως θλιβερή. Και επειδή το ποσοστό ελαιοπεριεκτικότητας έχει καταντήσει πυρηνική φυσική συνοψίζω: Μέγιστη ελαιοπεριεκτικότητα έχει ο καρπός που αρχίζει να αλλάζει χρώμα (σε ιώδες – μωβ). Το ποσοστό βάρους ελαιολάδου επί νωπού μεγαλώνει όσο περνάει ο καιρός αλλά το απόλυτο βάρος του ελαιολάδου μειώνεται από ένα σημείο και έπειτα. Και ταυτόχρονα ξεκινά η ποσοτική και ποιοτική υποβάθμιση. Όποιος θέλει να το καταλάβει κερδίζει. Ποιότητα, ποσότητα και χρήμα.
  2. Ελαιοτριβεία: γιατί τόση μάλαξη πια; Λιγότερους χρόνους, καθαρότερα μηχανήματα, χαμηλότερες θερμοκρασίες, φίλτρο στο τέλος (για τους θιασώτες του αφιλτράριστου ας βελτιώσουν όλα τα άλλα και να δώσουν βάρος στην υγειοπροστατευτική ένδειξη, αλλιώς είναι σαν να φοράμε «κοστούμι με παντόφλες». Και πολλά, απλά πράγματα, ακόμη.
  3. Δήμοι και περιφέρειες: Θέλετε περισσότερα χρήματα από ενέργεια; Αφήστε τη δήθεν ανάπτυξη των πετρελαίων (διαβάστε στοιχειωδώς καμιά μελέτη – από τις σοβαρές, όχι από τις στείρες αντιπολιτευτικές – για τις επιπτώσεις στην τοπική οικονομία και κυρίως στον πρωτογενή τομέα και στον τουρισμό) και συνεργαστείτε π.χ. για μονάδες επεξεργασίες λυμάτων. Και λύνουν προβλήματα αποβλήτων και χρήματα φέρνουν. Όχι μόνο από ελαιοτριβεία. Δε λέω, είναι πολλά τα λεφτά από τις πετρελαϊκές (ως χορηγίες σε κοινοφελείς δράσεις εννοώ, όχι κάτι ύποπτο, προς Θεού). Το Oil μπορεί να είναι για το συμφέρον όλων, το Olive Oil όμως. Το άλλο δυστυχώς όχι.
  4. Δημιουργία ταυτότητας τοπικής γαστρονομίας. Δε μαγειρεύει μόνο η μάνα μας τις καλύτερες πίτες. Τα καλύτερα πιάτα γίνονται με καλά προϊόντα. Ντόπιας παραγωγής. Από έμπειρους επαγγελματίες (που ξενιτεύονται).
  5. Καλός ο καφές. Στο χωράφι είναι καλύτερος. Στην ανάπαυλα των εργασιών.
  6. Λιγότερος εγωισμός από όλους…

Posted in Uncategorized | 2 Σχόλια

Οίνος και βιολογική αμπελοκαλλιέργεια στην Ήπειρο

Ο Βασίλης Κήττας στο οινοποιείο του (φωτό: Μουσελίμης Βασίλης)

Όταν στις αρχές της δεκαετίας του 1980 μιλούσε κάποιος για βιοκαλλιέργεια θα ήταν γραφικός ή τρελός ή στην καλύτερη περίπτωση ρομαντικός. Ο Βασίλης Κήτας ξεκίνησε τις «ζυμώσεις» με τη βιοκαλλιέργεια στη φοιτητική παρέα της Πάτρας και «ωρίμασε» στη βιολογική αμπελοκαλλιέργεια γύρω από τη Ζίτσα Ιωαννίνων. Αυτή τη στιγμή αποτελεί χειροπιαστό παράδειγμα επιτυχημένης βιολογικής αμπελοκαλλιέργειας και οινοποίησης, στη δυσκολότερη, ίσως, περιοχή καλλιέργειας αμπελιού (από άποψη κλιματολογικών και φυτοπαθολογικών θεμάτων).

Τι διαφορά έχει ωστόσο η βιολογική καλλιέργεια αμπελιού και παραγωγή οίνου; Η εύκολη απάντηση είναι η παραγωγή χωρίς τη χρήση χημικών. Αυτό είναι μερική αλήθεια που κρύβει την ουσία της βιολογικής παραγωγής. Η ουσία είναι ότι η βιολογική καλλιέργεια είναι σύνολο καλλιεργητικών πρακτικών που αποδεικνύεται ότι οι φυσικά παραγόμενες ουσίες των φυτών έχουν υψηλότερες συγκεντρώσεις οι οποίες και κάνουν την τελική διαφορά και κάνουν την οινοποίηση στην κυριολεξία τέχνη.  Έτσι στο τελικό προϊόν, ο καταναλωτής κερδίζει την απουσία χημικών και κυρίως, κερδίζει καλύτερα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά. Και είναι καιρός όσοι ασχολούμαστε επαγγελματικά με τον πρωτογενή τομέα να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: η βιολογική καλλιέργεια μπορεί να είναι οικονομικότερη, αποδοτικότερη και με μηδαμινές εξαρτήσεις για τον καλλιεργητή. Ο Βασίλης Κήτας είναι παράδειγμα, παράγοντας οίνους εξαιρετικούς με ιδιαίτερα τοπογεωγραφικά χαρακτηριστικά, από ένα αμπελοτόπι πολύ γνωστό και γνώριμο και σε μένα προσωπικά.

Η σειρά οίνων «Φύσης γήμορο», (“Γήμορο = το υπό του γεωμόρου ή μοργίτου καλλιεργητού, καταναλλόμενον μέρος των καρπών του κτήματος προς τον ιδιοκτήτην αυτού», και επειδή “είτε μεστά, είτε άμεστα τα κόβω για ν΄ αρπάξει / διπλό, τριπλό το γήμορο …”. (Φωτεινός Β΄στ. 306 ), απεικονίζεται με τα ζωάκια (αρκούδα, σκαντζόχοιρος) στις ετικέτες (βλ. φωτό), στα οποία αποδίδεται το μίσθιο της φύσης… Είναι το άλλο κομμάτι της φιλοσοφίας του Βασίλη Κήτα, ο οποίος διαρκώς ξεπερνά την καθημερινότητα (ποιος είναι παραγωγός, ποιος μεταποιητής, τελωνεία, λαθρέμπορους ανταγωνιστές, θέματα για τα οποία θα μιλήσουμε προσεχώς…)

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ημερίδα για την ελαιοκαλλιέργεια στη Χαλκιδική.

Το περασμένο Σάββατο 9 Φεβρουαρίου ο συνεταιρισμός βιολογικής ελαιοκαλλιέργειας Biolivia διοργάνωσε ημερίδα για το παρόν και το μέλλον της ελαιοκαλλιέργειας στην Όλυνθο Χαλκιδικής.

Αρχικά θα ήθελα να ευχαριστήσω τους διοργανωτές και κυρίως τον κ. Ευαγγελινό για την πρόσκληση να συμμετάσχω μεταξύ των ομιλητών καθώς και για τη ζεστή φιλοξενία που παρείχαν σε όλους τους προσκεκλημένους της ημερίδας.

Όσον αφορά το περιεχόμενο της ημερίδας θα σταθώ στις συνέργειες που προέκυψαν ή θα προκύψουν από την εκδήλωση αυτή. Η εκδήλωση ανέδειξε – πέραν των γενικών ή συνηθισμένων διαπιστώσεων – προτάσεις, παραδείγματα, εναλλακτικές οδούς και λύσεις στο φάσμα της καλλιέργειας έως τη διάθεση των προϊόντων. Το ότι στην ημερίδα δεν υπήρχαν θεσμοθετημένοι φορείς (τοπικής αυτοδιοίκησης, άλλων συνεταιρισμών κλπ) αναδεικνύει μια άλλη προοπτική: Το ότι η ανάγκη εξεύρεσης λύσεων από πλευράς παραγωγών ξεπερνάει τις εθιμοτυπικές ή ψηφοθηρικές παρουσίες ανθρώπων που αφενός μεν δε γνωρίζουν αλλά δεν έχουν και πρόθεση να γνωρίσουν τη σημασία της ελαιοκαλλιέργειας – στη Χαλκιδική εν προκειμένω. Η καλλιέργεια της ελιάς θέλει χρόνια, κόπο, μελέτη και μεθοδική εργασία, σε αντίθεση με τη θητεία ενός καιροσκοπικά ορμώμενου συμμετέχοντος. Άρα στα θετικά της πολύωρης εκδήλωσης η συμμετοχή ανθρώπων με πραγματικό ενδιαφέρον. Ο συνεταιρισμός Biolivia έχει αφιερώσει πολύ από τους προαναφερόμενους πόρους και καινοτομεί στο εξής: μελετά ΠΟΛΥ τα επόμενα βήματα χωρίς να έχει κάποιον «καθοδηγητή». Συγχαρητήρια και καλή συνέχεια!

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε